SEMAVİ DİNLERİN SANAT DÜŞMANLIĞI

Kötü Tanrı’nın bütün dinlerinde ve öğretisinin her bir parçasında Efendi Şeytan’ın yapısına ve onun etkilerine karşı bir nefret açıkça görülür; cinsellik, özgürlük, zevk, bilim, sanat, eşitlik gibi. Daha önce Kötü Tanrı’nın kan açlığını (Kötü Tanrı’nın Kan Açlığı) ve öğretisinin kadına bakış açısını (Semavi Dinlerde Kadın) incelemiştik. Bu yazının konusu ise onun sanat düşmanlığı olacak.

Kötü Tanrı’nın Sanat Düşmanlığının Nedenleri

Kötü Tanrı ve onun dinlerindeki sanat düşmanlığının birkaç ana sebebi vardır. Birinci sebep, “sanat” yapısının Kötü Tanrı’nın aksine Şeytan ve demonlarda bulunması, onların etki alanını yayması ve onlara yaklaştırmasıdır. Doğal olarak, herhangi bir insanın ve özellikle kendi kullarının yukarıda saymış olduğum yapılara yaklaşması ve dolaylı yoldan da olsa Efendi’ye yardım etmesini istemez Kötü Tanrı.

İkinci sebep ise sanatla uğraşırken kendisinden başka bir şeye yoğunlaşılmasıdır. Bu ne demek? Örnek bir senaryo ile anlatalım. Bir semavi din mensubu bir sanat dalı ile uğraşsın, resim yapmak diyelim. Semavi din mensubu sanatçı, resim yaparken tanrıyı düşünemez, onu yâd edemez, ululayamaz; bütün dikkatini ve odağını yaptığı işe vermek zorundadır. Kötü Tanrı insanların kul, köle, kendisine enerji veren bir tür pil olmasını ister; bunu Altı Katlı Kitap‘ta anlatıldığı üzere biliyoruz. Ancak Kötü Tanrı tarafından istenen bu durumu bir sanatçı kesinlikle sağlayamaz.

Zaman zaman sanatına odaklanmak bir kenara, sanatı çok seven bir kul eğer fazlasıyla odaklanırsa gününün çoğunu sanatını icra etmekle harcar ve bu süre için, belli bir noktadan sonra, Kötü Tanrı’ya edilecek olan ibadetlerin süresinden kısmaya başlar. Üstüne üstlük yarattığı sanat ile Şeytan ve demonlara yaklaşıp onların etki alanını yayması ise cabasıdır. Bu yüzden Kötü Tanrı ve onun dinleri varoluşlarından beri sanatın ve sanatçının karşısındadır.

Dilerseniz şimdi, sanatın semavi dinlerde nasıl karşılandığına bizzat onların kaynaklarından bakalım.

“Kim resim yaparsa, Allah ona Kıyamet günü yaptığı resim sebebiyle, resmindekilere ruh üfleyinceye kadar azab eder. Hiçbir zaman resimdekilere ruh üfleyemez. (Buhari, Tabir 45; Nesai, Zinet 114)”

“Kıyamet günü Allah’ın huzurunda en şiddetli azap görecek olanlar, Allah’ın yaratmasında müşabih olanlar yani Allah’ın yaratması gibi yaratmaya kalkışanlardır. (Buhari, Libas, 91)”

“Köpek ve resim bulunan eve melekler giremez. (Tırmizi 4, No: 2955) 2280”

“Ebü Hüreyre (radıyallâhu anh) anlatıyor: ‘Resülullah (aleyhissalatu vesselâm) buyurdular ki: “Sizden birinin içine onu bozacak irin dolması, şiir dolmasından hayırlıdır.’ Buhârî, Edeb, 92; Müslim, Şiir 7, (2257); Ebü Dâvud, Edeb 95, (5009); Tirmizî, Edeb 71, (2855).”

Şuara Suresi:

Haber vereyim mi size şeytanların kime iner olduğundan?
Her bir dönek/iftiracı günahkâr üzerine iner onlar.
Kulak kabartırlar ama çoğu yalancılardır onların.
Şairlere gelince, onlara da çapkınlar-sapkınlar uyar.
Görmez misin onları ki, her vadide şaşkın-tutkun dolaşırlar.
Ve onlar, yapmayacakları şeyleri söyleyip dururlar.

Dediğimiz gibi, sanata ve sanatçıya nasıl bir gözle bakıldığı yine Kur’an’ın tabiriyle “apaçık” ortada.

İSLAM’IN “DESTEKLEDİĞİ” SANAT

Kötü Tanrı’nın sanat düşmanlığının ana sebeplerinden birisine “kendisinden başka bir şeye yoğunlaşılması” demiştik. Bu noktada bir istisna vardır semavi dinlerde. Eğer sanat faaliyeti Kötü Tanrı’yı övmeye veya dinini iyi yönde etkilemeye yönelikse, serbest bırakılabilir. Dilerseniz ilk önce hadisleri görelim.

Kütübü Sitte:
2284 – Hz. Enes (radıyallâhu anh) anlatıyor: “Resülullah (aleyhissalâtu vesselâm) Umretu’l-kazâ sırasında Mekke’ye girdiği zaman şâiri Abdullah İbnu Ravâha, önünde yürüyor ve şu Şiiri okuyordu:
“Ey kâfir çocukları (Resülullah’a) yol açın! Bugün ona gelen vahiy adına, size,
Öyle bir vururuz ki, tepenizi yerinden uçurur, Ve dostu dostuna unutturur.”
Bunu gören Hz. Ömer:
“Ey İbnu Ravâha! Sen Resülullah (aleyhissalâtu vesselâm)’ın önünde ve Allah’ın Harem bölgesinde şiir mi okuyorsun?” dedi. Ancak Resülullah:
“Ey Ömer bırak onu. Onun şiirleri, Mekkeli kâfirlere okdan daha çabuk tesir eder!” diyerek müdahale etti.”

2287 – Hz. Berâ (radıyallâhu anh) anlatıyor: “Resülullah (aleyhissalâtu vesselâm), Kureyza günü, (şâiri) Hassân İbnu Sâbit’e:
“Müşrikleri hicvet, zîra Cebrâil seninle beraberdir!” dedi.” Buhârî, Edeb 91, Bed’u’l-Halk 6, Megâzi 30; Müslim, Fezâilu’s- Sahâbe 153, (2486).

2288 – Hz. Aişe (radıyallahu anhâ) anlatıyor: “Hassân İbnu Sâbit, (Mekkeli) müşrikleri hicvetmek için Hz. Peygamber (aleyhissalâtu vessellâm)’den izin istedi. Aleyhissalâtu vesselâm:
“Benim nesebimi nasıl hâriç tutacaksın?” dedi. Hassân (radıyallâhu anh):
“Senin (nesebini) sade yağdan kıI çeker gibi, onlardan çekip çıkaracağım!” Cevabını verdi.”
Buhârî, Edeb 91, Menâkıb 16, Megâzi 33; Müslim, Fedâilu’s- Sahâbe 156-157, (2489-2490).

Yukardaki hadislerde görüldüğü gibi Muhammed, eğer şiir Allah’ı övmeye yönelikse yani gene zihinsel olarak Allah’a konsantre olmaya hizmet ediyorsa, Muhammed’i diğer şairlere karşı koruyorsa ve Müslüman olmayanlara saldırıyorsa, şiire karşı oldukça hoşgörülü. Bunu dışında kalan her şiir onun gözünde Şeytan işidir. Yukardaki hadislerin arasında olan 2284 numaralı hadis ise Ömer’in şaire kızma şekli ile belli etmektedir ki, şiir genel olarak kabahat sayılan bir şeydir ve buradaki hoşgörü özel bir durumdur. Bu durumu kendisinden başka kimsenin övülmesini, hatta düşünülmesini bile istemeyen kibirli bir kralın isteklerine benzetebiliriz. Bunların yanı sıra Kur’an’da sanatın nasıl geçtiğini de halihazırda biliyorsunuz.

MUSEVİLİK VE İSEVİLİK

Musevilikte bu konuda çok katı yasaklar vardır. Hristiyanlık, Efendi ve İsa’nın etkisi ile tarihsel ve dinsel olarak biraz daha hafif kalsa da, Eski Ahit’i kabul ettiği için Musevilik ile beraber inceleyeceğiz.

Musevilikte ve Hristiyanlıkta 2. Emir nedeni ile herhangi bir heykel yapımı hoş karşılanmaz.

“2- Kendine yukarıda, gökte; aşağıda, yerde; veya derinlerde, yeraltında yaşayan put(lar) yapmayacaksın. Onlara eğilmeyeceksin ve onlara ibadet etmeyeceksin.”

Tevrat’a ve Hristiyanlık teolojisine göre 2. Emir şöyle uygulanır: putların yanında estetik haz için yaratılan her heykel, devletin veya herhangi bir otoritenin gücünü simgeleyen her sembol (kılıç, terazi vesaire), binaların önüne koyulan her tür kürsü ve bilimum sanat yapıtı yasaktır. Güneş, ay ve mitolojik hayvanların yapımı Musevi ve Hristiyan olmayanlar tarafından dahi tapılıyorsa veya önünde eğiliniyorsa veya böyle bir şüphe mevcutsa yasaktır. Yok edilmeleri gerekir.

Eğer bu objeler herhangi bir şekilde tapınım yahut bir otorite simgesi şeklinde kullanılmıyorsa ve bu objelere bir “saygı, tapınım” şüphesi yoksa ve “gereğinden fazla anlam” yüklenmiyorsa ve estetik haz için yaratılmamışsa, herhangi bir yasak yoktur. Ancak bir saniyeliğine Kötü Tanrı’nın dinlerini bırakıp mantıklı düşünelim. Dünya üzerinde bu şartları sağlayabilen herhangi bir sanat eseri var mıdır? Yani Kötü Tanrı’ya göre, daha önce de söylediğimiz ve örneklendirdiğimiz gibi, kendi dinine ve kendi kibrine hizmet etmeyen her sanat yok edilmelidir. Bu, yukarıda anlattığımız şartlar “ılıman” Musevi tabakasının görüşüdür. Museviliği katı bir şekilde kabul edenler direkt olarak hepsini yasaklar.

Museviliğe göre insan sureti ve figürü tasviri yapmak ve yaptırmak yasaktır, Musevi olmayan biri tarafından yapılması dahi yasaktır. Eğer bu tasvirler Musevi olmayan biri tarafından yapılmışsa ve yok edilemiyorsa, bir Musevinin bu tasvirlere dini bakımdan uzun süre ve düşünerek bakması da yasaktır. Tabii doğal olarak, bu sanat eserlerinin ibadethanelere sokulması da büyük bir yasaktır, ayrıca saygısızlık olarak görülür.

Yukarıda bahsettiğimiz istisna durumu Tevrat’ta ve Hristiyanlıkta da geçerlidir. Hatta örnek teşkil etmek ve açık bir şekilde “yapılabilecek sanatı” kullarına öğretmek için, Tevrat’ta Kötü Tanrı’ya yazılmış şiirlerden oluşan bir bölüm bile vardır (Mezmurlar/Zebur).

Esasında bütün bu yasakların ve yergilerin sonunda istediği sanatı (!) göstererek, oldukça net bir mesaj veriyor Kötü Tanrı; “Estetik zevk için herhangi bir sanat yapamazsınız. Paganizm’den falan etkilenirsiniz şimdi, herhangi bir mitolojik varlık resmetmek/heykelini yapmak yok. Benden başka bir otorite zaten olmamalı, devletin otoritesini göstermek için heykeller semboller kullanamazsınız. İlla yazacaksanız sadece beni övmek için ve bana odaklanarak (zaten sürekli yaptığınız ve yapmanız gerektiği gibi) şiirler yazabilirsiniz.”

Tevrat’taki bu katılık yüzünden tarihte, her şeye rağmen “özgür olmaya çalışan” bir Müslüman/Hristiyan sanatı varsa bile, Musevi sanatı yok denecek kadar azdır.

Kötü Tanrı ve onun dinleri her daim bilimin ve sanatın, insanlığın gelişiminin karşısında olacaktır. Yüzyıllardır cihatlarda/haçlı seferlerinde kim heykelleri, resimleri yok etti? Kütüphaneleri kim yaktı? Ayak basılan her coğrafyada bitmeyen savaş, acı ve baskı hangi dinlerden yayıldı? Bunlar, sorgulayan bir zihin için cevaplanması kolay sorulardır.

Teistik Satanizm hakkında daha çok bilgi almak için diğer yazılarımızı ve kitaplarımızı okuyabilirsiniz. İletişim sayfasından sorularınızı direkt olarak sorabileceğiniz Discord sunucularımıza katılmanızı tavsiye ederiz. Sorularınızı sorup cevabını sıradaki soru-cevap yazısında görmek için soru formunu kullanabilirsiniz. Sitemizdeki yazılardan paylaşıldığı an haberdar olmak için Instagram sayfamızı takip edebilir ve e-posta sistemimize abone olabilirsiniz. İyi araştırmalar.