Binyıllar boyunca sayısız kültür tarafından Şeytan’a atfedilmiş farklı isimler olmuştur. Farklı dinler, farklı inanç sistemleri Şeytan’ın farklı bir yönünü görmüş ve ona arkasında başka hikayeler saklayan isimler atfetmiştir. Bu isimlerin bazıları onu aşağılamak amacıyla, bazıları ise onun tanrılığını kabul ederek, onu yüceltmek amacıyla verilmiştir. Şeytan ise bu isimlerin her birini, kötü veya iyi fark etmeksizin kabul etmiştir. Fakat bu isimleri kabul etmesi taşıdıkları anlamların ve bu isimlere bağlı anlatıların gerçek olduğu anlamına gelmez. Bu yazı serimizde de Şeytan’ın farklı mitolojilerdeki isimlerini, o mitolojilerin kendi anlatılarına göre işleyeceğiz. Bu yazımızda inceleyeceğimiz isim Enki.
ETİMOLOJİ
Enki’nin adının tam anlamı belirsizdir. Yaygın çevirisi “Yeryüzünün Efendisi”dir. Sümerce En, “efendi”ye eşdeğer bir unvan olarak çevrilmiştir ve başlangıçta baş rahibe verilen bir unvandır. Ki, “toprak” anlamına gelir, ancak bu isimde ki‘nin başka bir kökene, muhtemelen anlamı bilinmeyen kig‘e veya “höyük” anlamına gelen kur‘a sahip olduğuna dair teoriler vardır. Ea isminin kökeninin Hurri olduğu iddia edilirken bazıları ‘Ea’ adının muhtemelen Sami kökenli olduğunu ve Batı-Sami dilinde “yaşam” anlamına gelen hyy kökünden türetilmiş olabileceğini, bu durumda “kaynak”, “akan su” için kullanıldığını iddia ediyor. Sümerce EA “suyun evi” anlamına gelir ve bunun başlangıçta Eridu’daki tanrının tapınağının adının olduğu öne sürülmüştür.
ENKİ KİMDİR?
Enki, Sümer mitolojisinde su, zeka ve yaratmanın tanrısıdır. Daha sonraları Babil mitolojisinde Ea olarak da anılmıştır. Enki, Sümer panteonunun tepesindeki dört yaratıcı tanrıdan biridir. Panteonda yeri An ve Enlil’den sonra gelmesine karşın zamanla An’ın önemini kaybetmesi ile ikinci sıraya yükselmiştir. Sümer panteonunun en güçlü tanrısı Enlil olmasına rağmen icra edici olan, hüküm sahibi tanrı Enki idi. Bu yüzden Sümer destanlarında adına en çok rastlanan tanrıdır.
Sümer ülkesine bereket veren Dicle ve Fırat nehirlerinin su tanrısı Enki’nin penisinden gelen su (meni) sayesinde hayvanların ürediğine ve bitkilerin yeşerdiğine inanılırdı. Enki, insanlara karşı oldukça dost canlısıydı. Kendisi “Me” adlı kutsal tanrı güçlerinin koruyucusu ve kader belirleyicisi olarak da kabul edilmekteydi.
Enki’nin taşıdığı özelliklerden birisi de kurnazlıktı. Diğer tanrı ve tanrıçalarla olan tartışmalarında savaşçı olan, kaba kuvvet yönü pek anlatılmaz. Bu tartışmalarda neredeyse her zaman kurnazlığını ve büyüyü kullanmıştır. Aynı zamanda Enki’nin bu kurnazlığını iyiye kullandığını ve yüksek bir zekaya sahip olduğu da söylenir. Enki aynı zamanda spiritüelliğin tanrısıydı, Sümer mitolojisinde en güçlü büyüleri Enki’nin yaptığı söylenir. Bu yüzden ”büyücülerin tanrısı” gibi lakaplar da atfedilmiştir kendisine.
Enki’nin ana tapınağına “Abzu tapınağı” anlamına gelen E-abzu adı verildi. Eski Basra Körfezi kıyı şeridine yakın bir ziggurat tapınağı olan “Eridu” Güney Irakt’ta yapıldığı bilinen ilk tapınaktır. Eridu, şehri kurduğu düşünülen Enki’nin yurduydu.
Damgalnuna adında bir karısı vardı. Kendisi hakkında derin bilgilere sahip değiliz, yalnızca bazı arındırma ritüellerinde yardımcı olduğu bilinir. Enki’nin Damgalnuna ile Nanshe ve Asalluhi adında iki çocuğu olmuştur.
SÜMER TUFAN DESTANI
Hikaye, önce dünyanın, ardından “kara başlı insanların” yani Sümerlilerin ve onlardan sonra da hayvanların yaratılmasını anlatır. İnsanların ve hayvanların yaratılmasının ardından tanrılar, şehirlerin kurulmasına karar verdi ve ilk olarak dünyanın en eski şehri olarak kabul edilen Eridu kuruldu. Her bir şehir bir tanrının yönetmesi için verildi, böylelikle her şehrin ayrı bir yönetici tanrısı olması anlayışı kuruldu.
Bunun ardından gelen birkaç eksik satır, muhtemelen tanrıların liderleri An ve Enlil’in neden insanlığı büyük bir tufanla yok etmek istediğini anlatmaktadır. Sonradan gelen Atrahasis metinlerinde, bunun nedeninin insanlığın sayısının çok artması ve çok gürültücü olması olduğu söylenir. Atrahasis’te Enlil insanlığın sayısını azaltmak için sırayla kuraklığa, vebaya ve kıtlığa sebep olur. Fakat her seferinde Enki, bunların etkisini tersine çevirmek için ne yapmaları gerektiğini insanlığa anlatır ve böylelikle insanlık aynı şekilde yaşamına devam eder. Bu anlatıların tufan mitinde de bulunduğunu düşünmek mümkündür.
Hikaye, ardından tanrıların, An ve Enlil’in insanlığı yok etme kararına karışmayacağına yemin etmesine değinir ve hikayenin merkezindeki karakter tanıtılır: Ziusudra, Surrupak şehrinin bir kralı ve bir rahip. Enki, muhtemelen bu yemine dahil olan tanrılardan biri olduğu için, Ziusudra’yı direkt bir yolla uyaramazdı. Onun yerine Ziusudra’nın duyacağına emin olduğu bir duvarın arkasından konuştu. Bundan sonra gelen eksik satırlar muhtemelen Ziusudra’nın devasa bir gemiyi nasıl inşa ettiğini, hayvanlarla ve “insanlığın tohumuyla” doldurduğunu anlatmaktadır.
Ardından tufan geldi. Yedi gün ve yedi gece devam etti, ta ki denizler uslanana ve güneş tanrısı Utu kendini gösterene kadar. Ziusudra geminin kenarından küçük bir delik açtı ve Utu’nun gün ışığı halinde girmesine izin verdi. Ziusudra kendisine bir kurban sundu fakat bundan sonra ne olduğu yine kayıp satırlar nedeniyle bilinmemektedir. En sonunda, An ve Enlil yarattıklarını koruduğu için Ziusudra’ya minnettar oldular ve yaptıklarından pişmanlık duydular. Ona Dilmun kentinde sonsuz bir yaşam bahşettiler. Tabletin parçalarından hikayenin bundan sonra da devam ettiği anlaşılmaktadır, lakin kaybolan satırlar sebebiyle ne anlatıldığı bilinmemektedir.
ENUMA ELİŞ
Dünyanın en eskilerinden biri olan bu destan, tanrıların doğumunu, evrenin ve insanların yaratılışını konu alır. Başlangıçta yalnızca sonsuz kaosun içinde dönüp duran, karışık bir su bulunmaktaydı. Bu girdap halindeki su; taze, tatlı Apsu ve tuzlu, acı Tiamat olarak ikiye ayrıldı. Ayrılmalarının ardından bu iki yaratığın ilişkisi daha genç tanrıların doğumuna sebep oldu.
Lakin bu genç tanrılar çok gürültü yaratıyorlar, gece Apsu’nun uykusuna, sabah da işine engel oluyorlardı. Apsu, veziri Mummu’nun tavsiyesi üzerine genç tanrıları öldürme kararı aldı. Bu planını duyan Tiamat ise en büyük oğlu Ea’yı uyardı. Ea, babası Apsu’yu uykusunda öldürmüş ve onun kalıntılarından evini yaratmıştır.
Bunun üzerine, başta genç tanrıların tarafında olan Tiamat, eşini öldürmeleri sebebiyle genç tanrılara öfkelendi ve tanrı Kingu’nun tavsiyesiyle genç tanrılara savaş açtı. Tiamat aynı zamanda Kingu’yu, bir tanrının yönetimini esas kılan ve talihleri kontrol eden Kader Yazmaları ile ödüllendirdi. Tiamat, şampiyonu Kingu ile beraber kaosun güçlerini çağırdı ve çocuklarını öldürmek için on bir korkunç yaratık yarattı.
Ea ve diğer genç tanrılar bir sonu olmadan Tiamat’a karşı savaşmıştır, ta ki aralarından şampiyon Marduk çıkana kadar. Marduk, ne olursa olsun Tiamat’ı yeneceğine yemin etmiştir. Marduk, Kingu’yu yendi ve Tiamat’ı da bir ok ile ikiye ayırarak öldürdü. Tiamat’ın gözlerinden dökülen yaşlar Fırat ve Dicle nehirlerini oluşturdu. Marduk, Tiamat’ın cesedinden göğü ve yeri yarattı, tanrıları farklı işlerle görevlendirdi ve Tiamat’ın on bir yaratığını birer ganimet olarak ayaklarına bağladı. Ayrıca Kingu’dan Kader Yazmalarını alarak hükümdarlığını meşru kıldı.
Tanrılar yaratımının güzelliğini ve başarısını övmeyi bitirdikten sonra Marduk, Ea’ya gitti ve beraber Tiamat’ı savaşa teşvik eden tanrının kalıntılarından insanlığı yaratma kararı aldılar. Kingu cezalı kılındı, öldürüldü ve onun kanından Ea, tanrılara sonsuz görevlerinde yardımcı olması ve kaosu uzak tutması için ilk insan Lullu’yu yaratı.
Teistik Satanizm hakkında daha çok bilgi almak için diğer yazılarımızı ve kitaplarımızı okuyabilirsiniz. İletişim sayfasından sorularınızı direkt olarak sorabileceğiniz Discord sunucularımıza katılmanızı tavsiye ederiz. Sorularınızı sorup cevabını sıradaki soru-cevap yazısında görmek için soru formunu kullanabilirsiniz. Sitemizdeki yazılardan paylaşıldığı an haberdar olmak için Instagram sayfamızı takip edebilir ve e-posta sistemimize abone olabilirsiniz. İyi araştırmalar.
